یه تحقیق خیلی بزرگ نشون می‌ده که نقرس از کجا می‌آد و اصلاً اون چیزی نیست که فکر می‌کردیم

همیشه نقرس رو می‌انداختن گردنِ زیاده‌روی توی الکل یا غذاهای ناسالم، اما تحقیقات نشون می‌ده که ژنتیک نقش خیلی پررنگ‌تری توی این بیماری دردناک مفصلی داره. سال ۲۰۲۴، یه تیم بین‌المللی از دانشمندها داده‌های ژنتیکی ۲.۶ میلیون نفر رو بررسی کردن که توی اون‌ها ۱۲۰,۲۹۵ نفر مبتلا به نقرس شایع بودن.

با مقایسه کدهای ژنتیکیِ آدم‌های مبتلا و سالم، این تیم ۳۷۷ منطقه خاص توی DNA پیدا کردن که تغییراتشون با نقرس در ارتباطه؛ جالب اینجاست که ۱۴۹ مورد از این‌ها تا قبل از این اصلاً شناسایی نشده بودن. درسته که سبک زندگی و عوامل محیطی هنوز هم موثرن، اما این یافته‌ها نشون می‌ده که ژنتیک موتور اصلیِ ریسک ابتلا به نقرسه و محقق‌ها فکر می‌کنن هنوز پیوندهای ژنتیکیِ کشف‌نشده‌ی بیشتری هم وجود داره.

تونی مریمن، متخصص اپیدمیولوژی از دانشگاه اوتاگو، موقع انتشار این تحقیق گفت: «نقرس یه بیماری مزمن با پایه ژنتیکیه و اصلاً تقصیر خودِ بیمار نیست. این باور غلط که نقرس فقط به خاطر سبک زندگی یا رژیم غذاییه باید از بین بره.»

نقرس زمانی ایجاد می‌شه که سطح اسید اوریک توی خون بالا می‌ره و بعدش کریستال‌های سوزنی‌شکل و تیزی توی مفاصل درست می‌شه. وقتی سیستم ایمنی بدن شروع به حمله به این کریستال‌ها می‌کنه، درد و ناراحتی شدیدی به وجود می‌آد. محقق‌ها می‌گن ژنتیک توی تک‌تکِ این مراحل نقش داره؛ مخصوصاً روی این موضوع که سیستم ایمنی چقدر احتمال داره به کریستال‌ها حمله کنه و اینکه اسید اوریک چطوری توی بدن جابه‌جا می‌شه.

نقرس ممکنه بیاد و بره، ولی درمان‌هایی براش وجود داره. نویسنده‌های این تحقیق معتقدن که تصورات غلط باعث می‌شه مردم سراغ درمان نرن. این یه مشکل جدیه، چون آمار مبتلاها مدام داره بالاتر می‌ره. مریمن می‌گه: «این باور غلطِ همگانی باعث ایجاد حس شرمندگی توی بیمارها می‌شه و خیلیا ترجیح می‌دن توی سکوت زجر بکشن و پیش دکتر نرن تا دارویی که اسید اوریک خون رو پایین می‌آره رو دریافت نکنن.»

این تحقیق علاوه بر اینکه درک بهتری از علت نقرس به ما می‌ده، راه‌های جدیدی رو هم برای پیدا کردن درمان‌های بهتر (مخصوصاً برای مدیریت واکنش سیستم ایمنی) جلوی پای دانشمندها می‌ذاره. حتی ممکنه بشه از داروهای فعلی برای این کار استفاده کرد.

البته این تحقیق محدودیت‌هایی هم داشت؛ مثلاً بیشترِ داده‌ها مربوط به نژاد اروپایی بود و بعضی از آمارها هم بر اساس حرفِ خودِ بیمارها بود، نه تشخیص دقیق پزشکی. با این حال، این مطالعه دیدِ خیلی بهتری از یه مشکل سلامتی به ما می‌ده که قرن‌هاست آدم‌ها رو درگیر کرده.

مریمن می‌گه: «امیدواریم با گذشت زمان و با استفاده از اهداف جدیدی که شناسایی کردیم، درمان‌های بهتر و در دسترس‌تری ساخته بشه. نقرس لیاقت این رو داره که منابع بیشتری براش هزینه بشه و توی سیستم سلامت اولویت بالاتری پیدا کنه.»

لينک منبع